Iwona Kolasińska | Malarstwo, Scenografia, Grafika

Atramentowy,120 x 60 cm, olej na płótnie, sierpień 2025 r.

Atramentowy (fragment 1)

Atramentowy (fragment 2)

Cykl "Struktury blasku"

Struktura blasku 1, 50 x 50 cm, olej na płótnie, kwiecień 2025 r.

struktura blasku 1 (fragment 1)

Struktura blasku 2, 50 x 50 cm, olej na płótnie, kwiecień 2025 r.

Struktura blasku 2 (fragment 1)

Struktura blasku 2 (fragment 2)

Struktura blasku 3, 50 x 50 cm, olej na płótnie, kwiecień 2025 r.

Struktura blasku 3 (fragment 1)

Struktura blasku 3 (fragment 2)

Cykl "Struktury powietrza"

Cykl "Struktury powietrza" jest próbą przedstawienia materii niewidzialnej, ulotnej za jaką uznaje się powietrze. Z fizycznego punktu widzenia to tylko suma różnych pierwiastków: azot (N2), tlen (O2), argon (Ar), dwutlenek węgla (CO2) i para wodna (H2O) oraz w niewielkich ilościach występują też
bardziej szlachetne składniki: hel (He), neon (Ne), krypton (Kr), ksenon (Xe) oraz metan (CH4), wodór (H2), tlenek diazotu (N2O), ozon (O3). Powietrze tworzy ziemską atmosferę. W jej najniższej, ale najbardziej aktywnej warstwie (troposferze) odbywa się „taniec” cząsteczek gleby, skał, popiołów i pyłów wulkanicznych oraz unoszących się w powietrzu mikroorganizmów (drobnych pajęczaków i owadów, bakterii itp.). Ta niepozorna mieszanina gazów, bezbarwna i bezzapachowa często zaznacza swoją obecność. Gdy nadchodzi burza czujemy na policzku delikatne muśnięcie, czujemy chłodny, wilgotny powiew na powiekach. Południowe, sierpniowe słońce zmienia powietrze w unoszący się suchy pył, wtedy trudno nam złapać oddech, a liście i trawy kruszeją w dłoniach. Wszyscy czujemy powietrze nawet jeśli go nie widzimy. Sztuka od wieków dotyka tego tematu. Już w starożytności stosowano perspektywę powietrzną w malarstwie, którą w renesansie do mistrzostwa opanował Leonardo da Vinci. Perspektywa powietrzna, barwna i Sfumato to techniki, które były efektem wnikliwej obserwacji warunków atmosferycznych. Miały na celu spotęgowanie iluzji głębi oraz pokazanie, że w naturze kolory się przenikają, a linie zacierają. W XIX wieku impresjonizm i pointylizm był kolejnym krokiem w odkrywaniu „zmiennej atmosfery krajobrazu”. Nieoczekiwany przełom nastąpił w 1919 roku, gdy to Marcel Duchamp przyjechał do Nowego Jorku z małą, aptekarską fiolką podpisaną „powietrze Paryża”.

"Anaksymenes twierdził, że początkiem wszystkiego, co istnieje, jest powietrze: z niego bowiem wszystko powstaje i na nie się znowu rozpada". Antologia J. Legowicza, str. 58, frg. 1